1. کربن (C): استحکام قطعات فولادی به ویژه عملکرد عملیات حرارتی آنها را افزایش می دهد، اما با افزایش محتوای کربن، شکل پذیری و چقرمگی کاهش می یابد و بر روی سرد شدن و عملکرد جوشکاری قطعات فولادی تأثیر می گذارد.
2. منگنز (Mn): استحکام قطعات فولادی را افزایش می دهد و سختی پذیری را تا حدی بهبود می بخشد. یعنی قدرت نفوذ سخت شدن را در هنگام کوئنچ افزایش می دهد. منگنز همچنین می تواند کیفیت سطح را بهبود بخشد، اما منگنز بیش از حد برای شکل پذیری و جوش پذیری مضر است و بر کنترل لایه آبکاری در طول آبکاری الکتریکی تأثیر می گذارد.
3. نیکل (Ni): استحکام قطعات فولادی را افزایش می دهد، چقرمگی را در دماهای پایین بهبود می بخشد، مقاومت در برابر خوردگی اتمسفر را افزایش می دهد و می تواند نتایج عملیات حرارتی پایدار را تضمین کند و شکنندگی هیدروژن را کاهش دهد.
4. کروم (Cr): می تواند سختی پذیری را بهبود بخشد، مقاومت به سایش را بهبود بخشد، مقاومت در برابر خوردگی را افزایش دهد و برای حفظ استحکام در دماهای بالا مفید است.
5. مولیبدن (Mo): به کنترل سختی پذیری کمک می کند، حساسیت فولاد به شکنندگی را کاهش می دهد و تأثیر زیادی در بهبود استحکام کششی در دماهای بالا دارد.
6. بور (B): می تواند سختی پذیری را بهبود بخشد و به فولاد کم کربن{1} کمک می کند تا پاسخ مطلوب به عملیات حرارتی را ایجاد کند.
7. وانادیوم (V): دانه های آستنیت را تصفیه می کند و چقرمگی را بهبود می بخشد.
8. سیلیکون (Si): استحکام قطعات فولادی را تضمین می کند و محتوای مناسب می تواند انعطاف پذیری و چقرمگی قطعات فولادی را بهبود بخشد.